Husky Lapland
Actief, Finland, Lapland

OP MEERDAAGSE HUSKYSAFARI DE WITTE WILDERNIS IN

Keihard geblaf en gejank. De honden springen op en neer, trekken wild aan hun touw en willen maar één ding… Vooruit! Ik sta met mijn volle gewicht op de ijzeren rem wanneer ik mijn slee met enige spanning losmaak van het hek. Een rem? Alsof het niets is, schiet ik met grote kracht vooruit. Het kost me moeite om te blijven staan. Voorzichtig verplaats ik mijn voeten van de rem naar de latten en het is stil. Het is muisstil. Zat ik net nog te midden van een oorverdovend geblaf, hoor ik nu enkel het suizen van mijn latten over de kersverse sneeuw. Mijn vijf husky’s geven geen kick meer, terwijl ze in volle galop door de sneeuw bewegen. Zachtjes voel ik dat ik gloei vanbinnen. Er verschijnt een grote glimlach op mijn gezicht, ik voel dat ik straal. ‘Dit is was je wilde Claar’, zeg ik hardop tegen mezelf. Dit is wat je zo graag wilde. Eén met je team husky’s. Op avontuur de witte wildernis in. Alleen op de wereld.

Lunch bij een kampvuur

We glijden over bevroren meren en moerassen. Als over een natuurlijke achtbaan van sneeuw doorkruisen we de wit versierde bossen. Ik word zo nu en dan gelanceerd door een ondergesneeuwde boomstronk maar weet iedere keer net aan op mijn slee te blijven. Midden in het bos stoppen we. De honden zoeken verkoeling en rollen zich zichtbaar genietend rond in de droge sneeuw. De lunch wordt voor ons bereid boven een kampvuur. Als een stel blije kinderen roosteren we worstjes aan een tak en drinken we warme bosbessensap terwijl rendierhuiden onze billen warm houden. Ik krijg een dikke knuffel van Barack, overduidelijk de leider van mijn team husky’s. “Kan ik de honden ook aaien?” had ik met enige huivering voor vertrek gevraagd waarop lachend en instemmend werd geknikt. De husky’s zijn felle rakkers om te zien maar staan bekend om hun vriendelijke karakter en enorme werklust. Wanneer we aanstalten maken om in te pakken, worden we onder luid geblaf aangemoedigd. De honden hebben duidelijk door dat ze weer mogen en kunnen geen seconde langer wachten.

Lapland huskysafari

Huskysafari Lapland

Huskysafari Lapland

Lapland huskysafari

Je eigen team honden

De schemering is al ingeslagen als we bij onze eerste blokhut arriveren. Voordat we voor de openhaard neer kunnen ploffen, dient er eerst nog het nodige werk verzet te worden. We hakken het hout, zagen een wak en voeren de honden. Iedere hond heeft zijn eigen hokje buiten in de sneeuw waar hij zijn eten krijgt. Keer op keer dolblij om je te zien, ik had niet verwacht dat de omgang met deze stoere dieren zo bijzonder gemakkelijk zou zijn. Je leert de honden ook erg snel kennen, krijgt exact door hoe ze zich gedragen in het team. Barack de leider, krachtig en altijd voorop, iedereen volgt. Bambi de baby die het nog moet leren en soms de kantjes ervan af loopt. Amber de hardwerkende oudere dame die de boel een beetje in het gareel houdt en Vital en Ufo, twee rauwdouwers zonder morren achterop. Het grappige is dat we allemaal onmiddellijk gehecht zijn aan ons eigen team. Wij zijn naast de gidsen met z’n vieren op huskytocht en niemand zou van span willen wisselen. Wanneer er vanwege een krachtsverschil een paar honden geruild worden tussen mijn span en die van reisgenoot Ann, vinden we dat allebei meteen erg jammer. Binnen een dag heb je het gevoel dat het ‘jouw’ honden zijn en voel je je echt een team.

Idyllische blokhut en sauna

Inmiddels is het pikkedonker, brandende kaarsen sieren de hut en wijzen de weg. Bijvoorbeeld naar de houten wc midden in het bos. Alsof ik in een scene van Frozen terecht ben gekomen, zo bijzonder is het toiletbezoek. Het houten hokje is aan de binnenkant volledig bedekt met een dun laagje ijs en door de glinstering van de kaarsen schitteren de ijskristallen tegen je op. De spinnenwebben en hun bewegende schaduw maken het plaatje compleet en doen mij bijna vergeten dat de temperatuur zeker 30 graden onder nul ligt. De sauna is inmiddels goed opgestookt en terwijl het avondeten voor ons bereid wordt, waagt vriendlief zich eraan. Ik sla even af vanwege mijn prille zwangerschap (net 12 weken zwanger) maar moedig Wim uiteraard wel aan wanneer hij zich na zijn saunabezoek onderdompelt in het zelfgemaakte wak. Zijn haren bevriezen instant, wat een bikkel! Extra lekker smaakt het rendierstoofvlees en de warme glögi. Na een gezellige avond hijsen we ons in ons thermo ondergoed in de slaapzak en vallen we onder het geknetter van het haardvuur zachtjes in slaap.

Huskysafari Lapland

Huskysafari Lapland

Huskysafari Lapland

Klaar voor vertrek

De volgende ochtend glinsteren de trouwe oogjes van onze viervoeters alweer verwachtingsvol in het donker. Ze kunnen niet wachten om weer kilometers te maken en zodra ze doorhebben dat wij aan het inpakken zijn, start het geblaf in koor. Eigenlijk is het meer huilen, als een stel wolven wordt er alarm geslagen. Nadat ze hebben gegeten, spannen we zelf onze honden. Dat is nog best pittig, zeker omdat de oersterke Barack zich niet zomaar laat leiden en alles om zich heen veel interessanter vindt dan zijn tuig. Dit in tegenstelling tot de zoete Amber die keurig zelf haar pootjes optilt. Het zweet breekt me uit wanneer ik uiteindelijk, met enige hulp, alle honden voor mijn slee heb. Dat is het nadeel van zoveel lagen kleding, terwijl ik het tijdens de tocht hard nodig heb. Wanneer we klaar staan om te vertrekken, voel ik de spanning stijgen. De honden trekken zo krachtig, ik weet dat de rem weinig uithaalt. Met twee handen aan de slee en beide voeten op de rem hang ik achterover. Ik trek de knoop uit het touw en voel de slee vooruitschieten. Al stuiterend vlieg ik door de bosjes. Enkele seconden later word ik ingehaald door een hondenspan met een lege slee. Het is elke keer weer spannend of iedereen overeind is gebleven.

Snoekduik in de sneeuw

Dezelfde middag word ik zelf gelanceerd. In een dichtbebost stuk is het alsof ik over een bobsleebaan zweef en is het al een paar keer kantje boord of ik overeind blijf of niet. De honden rennen ongehinderd verder en nemen iedere bocht met hetzelfde onvermoeide enthousiasme. Wanneer mijn slee door een onder de sneeuw verstopte boomstronk de lucht invliegt en de honden uiteraard gewoon met de bocht meegaan, zweef ik rechtdoor en kom ik neer in een dik pak zachte sneeuw. Met moeite krabbel ik op en terwijl ik de sneeuw van me afschud, zie ik Wim aankomen. Hij brengt zijn slee tot stilstand en ik stap bij hem op de latten. We vervolgen onze weg waar we iets verderop onze gidsen zien die mijn span inmiddels te pakken hebben. Want denk maar niet dat de honden zich iets aantrekken van hun verloren passagier, sterker nog, ze hebben het niet eens door. Niet alle stukken zijn zo heftig, er zijn ook delen waarbij je de honden helpt door mee te steppen wanneer we bijvoorbeeld een heuvel op moeten. Dat is eigenlijk het enige moment dat de honden nog weleens achterom willen kijken. Met zo’n blik van ‘Doe jij ook nog wat?’ of ‘Haal die rem van de slee!’. Erg aandoenlijk.

Alleen op de wereld

We zijn op meerdaagse hondenslee safari en genieten enorm van het vrije, weidse gevoel in het continu veranderende witte landschap. Maar ook van de sfeer van de wildernis, het zelf zorgen voor vuur, water en het verzorgen van de honden. Eén groot avontuur op een van de mooiste plekken op aarde. Wanneer ik de tweede avond in ons hutje aan een bevroren meer voor de openhaard zit, word ik gehaald door Wim. De sterrenhemel is zo adembenemend mooi, ik moet echt even buiten komen kijken. Hij heeft gelijk. Zoveel sterren, zo weinig lichtvervuiling op zo’n prachtige plek. We staan sprakeloos naar de duizenden sterren in de gitzwarte lucht te turen wanneer een van ons zich omdraait. Alsof het allemaal nog niet mooi en bijzonder genoeg is roept Suzi verrast: ‘Kijk!’. Terwijl wij volop genoten van de immense sterrenhemel, verscheen achter ons heel stiekem een nog groter wonder. Daar sta je dan. Midden op een besneeuwd meer, in the middle of nowhere, te kijken naar het silhouet van een prachtig bos overstraald door de sprookjesachtige magische boog van langzaam bewegend gekleurd licht. Het Noorderlicht.

Huskysafari Lapland

Huskysafari Lapland

Huskysafari Lapland

Huskysafari Lapland

Huskysafari Lapland

Wij zijn verliefd geworden op het winterse noorden en gaan zeker nog eens terug. Orka’s spotten staat nog hoog op ons lijstje! Helemaal na het lezen van het verhaal van Reismeis Malou over haar geweldige tijd in Tromsø!

Instagram

No images found!
Try some other hashtag or username

19 Comments

  1. Carmilla

    Geweldig geschreven Claartje! Alsof ik erbij was zo mooi! Ga vooral zo door

    1. Dineke

      Prachtig! Heel trots . . . .X

  2. marjo

    Wow Claartje, mooi verhaal en prachtige foto’s!!

    1. Dank je wel voor het lezen!! xx

  3. Miriam

    Hey Claar,
    Wat een heerlijk verhaal om te lezen. En een pracht avontuur om mee te maken. Gaaf

    X Miriam

    1. Wat leuk dat je reageert Miriam! Thanks! xx

  4. Ik wil ook!! Je hebt mij enthousiast gemaakt.

    1. Gaaf om te horen Sandra!!

  5. Diana

    Wat super claartje

    1. Ja was het ook, een van m’n mooiste avonturen ooit!!

  6. Miranda

    Wat geweldig claartje en wim,héél mooi om te lezen!!

  7. Martijn

    Hey Claartje, Wim en Keet.
    Mooi he, winter in Lapland?
    Wij gaan dit jaar ook weer! deze keer naar Zweden, in de buurt van Kiruna.

    1. Hai Martijn, wat leuk dat je reageert! En wat een heerlijk vooruitzicht! Ik ben ook erg benieuwd naar Zweeds Lapland. Zou het leuk vinden als je laat weten hoe het geweest is!

      1. Martijn

        Dat zullen we doen!
        Groetjes, ook van Loes

        1. Martijn

          Hey Hey!

          En natuurlijk nog de allerbeste wensen voor 2018.
          Ondertussen zijn we weer thuis van ons tripje naar Zweeds Lapland.
          We hebben ons weer prima vermaakt!
          Veel sneeuw, rust, ruimte, mooi noorderlicht en temperaturen meer dan 30 graden onder het vriespunt. Wat wil je nog meer?

          Ik heb net voor mijzelf besloten dat ik iedereen die ik niet aan zijn verstand kan peuteren hoe mooi Lapland in de winter is gewoon doorverwijs naar jou site en verhaal.

          Aankomende zomer gaan we terug!
          Loes heeft ons ingeschreven voor de fjällräven classic. Dus we gaan een mooi stukje van de kungsleden wandelen tussen Nikkaluokta en Abisko. Nu al zin in!

          Groetjes (ook aan Wim en Keet) van Loes en Martijn

          1. Wow wat een heeeerlijke reactie! Voor jullie ook nog de allerbeste wensen! Wat een mooi vooruitzicht de Fjallraven Classic! Superfijn dat jullie zo genoten hebben (had niet anders verwacht) en stuur iedereen maar door hoor haha 😉

  8. Martijn Poel

    Hey hey!

    Ondertussen zijn wij weer thuis met 110km aan lapland in de benen.
    Wat een prachtig stuk natuur! En niet alleen in de winter maar ook zeker in de zomer een aanrader!

    Groetjes van Loes en Martijn.

Leave a Reply

Required fields are marked*