Claar op het vliegveld van Lapland

Ik ben Claar en ik ben een gelukkeling. Een avontuurlijke gelukkeling met een onwijs leuk leven. Als kind van twee hippies werd het avontuur me met de paplepel ingegoten. Zo reisden we iedere zomer in het werkbusje van mijn vader Europa door. Zonder plan belandden we op de meest bijzondere plekken tussen de meest bijzondere mensen. Van een natuurcamping in Frankrijk tot op een trekkersveldje tussen de festivalgangers in Hongarije. Een gevoel van vrijheid overheerst wanneer ik terugdenk aan die tijd.

Het werkbusje was nooit te klein; neefjes, nichtjes, vrienden, iedereen mocht mee. M’n ouders maakten nogal makkelijk contact waardoor we regelmatig met onbekenden voor de tent zaten of op een mediterraan dorpsfeest crashten. Saai was het nooit. Ik leerde al snel dat ieder mens zijn eigen verhaal heeft, dat anders zijn mag en het niet interessant is wat je bent maar wie je bent.

Op mijn 18e begon ik bij de Amsterdamse politie en kwam ik in no time in aanraking met allerlei persoonlijkheden, culturen en conflicten. Ik specialiseerde mij in de psychiatrie, ging samen met de GGD bij bijzondere mensen op bezoek en heb een enorme voelspriet voor het ongewone. Mijn eigen ‘Man bijt hond’ belevenissen. Deze belevenissen beperken zich niet tot Amsterdam. Op sommige momenten werk ik veel waardoor ik op andere momenten op reis kan. Op zoek naar nog meer nieuwe ontmoetingen, gewoonten en verhalen. En stiekem op zoek naar nog meer avontuur.

Tijdens mijn reizen leer ik veel; over de landen die ik bezoek, de mensen die ik ontmoet maar misschien nog wel het meest over mezelf. Ik houd niet van vaste kaders of strakke programma’s. Ik ben een groepsdier maar laat wel graag een tegengeluid horen. Ik vraag me vaak af waarom mensen doen zoals ze doen en word enorm recalcitrant van kuddegedrag.

Hierboven schreef ik over oog voor het ongewone. Maar wat is eigenlijk ongewoon? En wat is normaal? En wie bepaalt dat? Precies daarom houd ik zo van reizen. In India reed ik in een trein voorbij een man die zat te poepen op de rails. In Nepal beklom een van mijn gidsen op zijn badslippers de hoogste bergen. Op Bali was ik getuige van een zeer feestelijke crematie van een aap. En op de Galapagos vlogen vogels met knalblauwe poten me voorbij. Vinden de mensen daar volstrekt normaal.

Ik ben een gelukkeling. Een avontuurlijke gelukkeling omdat ik gezegend ben met het vermogen om te genieten, te ontdekken en te beleven. Het vermogen om te bewonderen. Mijn bewondering deel ik graag met jullie. Gewoon, omdat het te mooi is om voor mezelf te houden. Oprecht. Zodat jullie misschien wel hetzelfde gaan doen. Bewonderen. Op welke manier dan ook.

Wim Claar en Keet bij de Gullfoss waterval in IJsland

De afgelopen jaren bezocht ik in willekeurige volgorde de volgende landen: Cuba, India, Nepal, Finland, IJsland, Andorra, Ecuador, Peru, Bolivia, Italië, Aruba, Ierland, Dubai, Australië, Vietnam, Lapland, Luxemburg, Griekenland, Amerika, Oman, Cambodja, Thailand, Indonesië, Malta, Zuid-Afrika, Lesotho, Spanje, Frankrijk, België, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Portugal, Hongarije, Polen, Tsjechië, Turkije, Engeland, Zweden, Denemarken, Marokko en Japan.

Ik reisde zowel alleen als met vriendlief Wim en sinds 2016 reist onze dochter Keet met ons mee. Niet alleen mijn liefde voor reizen breid ik uit, zo ook mijn liefde voor schrijven. Ik volgde een deelopleiding Journalistiek aan de School voor Journalistiek in Utrecht en mag me inmiddels freelance journalist/tekstschrijver noemen. Een geheel nieuw avontuur.

Van al mijn reizen heb ik verhalen op papier, avonturen in mijn hoofd en zinnen in ‘my notes’. Mijn doel is om mijn oude en nieuwe verhalen hier met jullie te delen. Van zonder plan door India tot aan vliegen met een baby van acht weken. Geef me even de tijd om het rijtje landen te vullen. Zoveel indrukken, zoveel ervaringen en zoveel te vertellen.

De wereld is mooi!